لگ موج 1 ایمپالس، به‌صورت یک لگ zigzag (پیوت‌های شروع و پایان آن). آن را از یک ردیاب الگوی zigzag که لگ‌های ایمپالس را برچسب می‌زند وصل کنید.

wave_1

لگ موج 3، به‌صورت یک لگ zigzag. به‌همراه موج 1 فاصلهٔ خالص 1 تا 3 را که حالت w5_net به‌کار می‌برد تعیین می‌کند.

wave_3

لگ موج 4، به‌صورت یک لگ zigzag. پیوت پایان آن لنگری است که اهداف موج‌5 از آن اندازه‌گیری می‌شوند.

wave_4

لگ موج A یک اصلاح، به‌صورت یک لگ zigzag. حالت c_by_type موج C را از طول این لگ پیش‌بینی می‌کند.

wave_a

Elliott Wave Projection لگ‌هایی را که از پیش در یک ایمپالس شمرده‌اید برمی‌دارد و پیش‌بینی می‌کند موج بعدی کجا باید پایان یابد. موج‌های 1، 3 و 4 را به آن بدهید تا سقف (یا کف) موج 5 را پیش‌بینی کند، یا موج A را بدهید تا پیش‌بینی کند موج اصلاحی C کجا باید تمام شود.

موج 5 را به همان طول قیمتی موج 1 پیش‌بینی می‌کند، اندازه‌گیری‌شده از انتهای موج 4.

موج 5 را به‌صورت یک نسبت Fibonacci از فاصلهٔ خالص طی‌شده در موج‌های 1 تا 3 اندازه‌گیری می‌کند.

پایان موج اصلاحی C را پیش‌بینی می‌کند و آن را بر پایهٔ شکل اصلاحی منتخب از موج A اندازه‌گیری می‌کند.

مضرب 0.618 از حرکت خالص 1 تا 3 را رسم می‌کند — یک هدف موج‌5 کم‌عمق.

مضرب 1.0 را رسم می‌کند — موج 5 کل فاصلهٔ خالص موج‌های 1 تا 3 را طی می‌کند.

مضرب 1.618 را رسم می‌کند — یک موج 5 گسترش‌یافته که از حرکت خالص 1 تا 3 فراتر می‌رود.

موج C را مانند یک zigzag تند 5-3-5 اندازه می‌گیرد، جایی که C به‌خوبی از انتهای موج A فراتر می‌رود.

موج C را مانند یک flat کم‌عمق 3-3-5 اندازه می‌گیرد، جایی که C نزدیک سطح موج A پایان می‌یابد.

بسته‌ای از سطوح هدف پیش‌بینی‌شده — قیمت (یا قیمت‌هایی) که موج پیش‌بینی‌شده باید آنجا پایان یابد، آمادهٔ وصل‌شدن به یک خواندن سطح یا حد سود یک سفارش.

چه چیزی پیش‌بینی شود: w5_equality موج 5 را برابر موج 1 می‌گذارد، w5_net موج 5 را با یک نسبت Fibonacci از موج‌های خالص 1 تا 3 اندازه می‌گیرد، و c_by_type موج اصلاحی C را با استفاده از شکل اصلاحی از موج A پیش‌بینی می‌کند.

mode

کدام مضارب Fibonacci از حرکت خالص 1 تا 3 در حالت w5_net رسم شوند — هر ترکیبی از 0.618 (کم‌عمق)، 1.0 (برابر) و 1.618 (گسترش‌یافته). هر نسبت انتخاب‌شده یک سطح هدف موج‌5 پیش‌بینی‌شده می‌افزاید.

net_ratio

c_by_type موج C را چگونه اندازه می‌گیرد — «zigzag» برای یک اصلاح تند که C به‌خوبی از موج A فراتر می‌رود، یا «flat» برای یک اصلاح کم‌عمق که C نزدیک موج A پایان می‌یابد.

corrective_type

نخستین منبع Fibonacci — بسته‌ای از سطوح از یک ریتریسمنت، اکستنشن یا پروجکشن.

source_0

دومین منبع Fibonacci، که وقتی source_count ≥ 2 با بقیه در حوض جمع می‌شود.

source_1

سومین منبع Fibonacci، که وقتی source_count ≥ 3 به‌کار می‌رود.

source_2

چهارمین منبع Fibonacci، که وقتی source_count ≥ 4 به‌کار می‌رود.

source_3

پنجمین منبع Fibonacci، که وقتی source_count ≥ 5 به‌کار می‌رود.

source_4

ششمین منبع Fibonacci، که وقتی source_count برابر 6 (بیشینه) است به‌کار می‌رود.

source_5

یک خط ATR که برای مقیاس‌کردن باند کلاسترینگ وقتی tolerance_mode برابر atr است به‌کار می‌رود؛ در حالت‌های percent و points نادیده گرفته می‌شود.

Fibonacci Cluster نواحی قیمتی را پیدا می‌کند که در آن‌ها سطوح Fibonacci کشیده‌شده از چند سوئینگ مختلف نزدیک به هم انباشته می‌شوند. وقتی سطوحی از منابع متعدد نزدیک یک قیمت قرار می‌گیرند، آن قیمت یک ناحیه با کانفلوئنس بالا است که معامله‌گران منتظر واکنش در آن‌اند.

باند کلاسترینگ با ATR جاری مقیاس می‌شود، پس در شرایط پرنوسان پهن‌تر و در شرایط آرام تنگ‌تر می‌شود.

باند درصدی از قیمت است، پس همان تنظیم چه قیمت 1.10 باشد و چه 1900 رفتار یکسانی دارد.

باند یک تعداد ثابت پوینت است و نوسان و سطح قیمت را به‌کلی نادیده می‌گیرد.

بسته‌ای از نواحی کلاستر — هرکدام یک باند قیمتی که در آن سطوحِ منبعِ کافی انباشته شده‌اند، با تعداد اعضایش که قدرت کانفلوئنس را نشان می‌دهد.

اینکه چند تا از شش اسلات منبع فعال‌اند، از 1 تا 6. فقط همان تعداد بسته هنگام جست‌وجوی کلاسترها در حوض جمع می‌شوند؛ بقیه حتی اگر وصل باشند نادیده گرفته می‌شوند. منابع بیشتر یعنی کانفلوئنس بالقوه بیشتر اما نویز بیشتر هم.

source_count

اینکه باند کلاسترینگ چگونه سنجیده شود: «atr» آن را با ATR جاری مقیاس می‌کند، «percent» آن را درصدی از قیمت می‌سازد، «points» از یک عرض قیمتی ثابت استفاده می‌کند.

tolerance_mode

ضریب ATR که عرض باند را وقتی tolerance_mode برابر atr است تعریف می‌کند؛ مثلاً 0.25 سطوحی را که در یک‌چهارم ATR از هم‌اند گروه‌بندی می‌کند.

tolerance_atr_mult

عرض باند به‌صورت درصدی از قیمت وقتی tolerance_mode برابر percent است؛ مثلاً 0.1 یعنی سطوحی که در 0.1٪ از هم‌اند به یک کلاستر می‌پیوندند.

tolerance_percent

عرض باند در پوینت‌های ثابت وقتی tolerance_mode برابر points است؛ فاصله قیمتی مطلقی که زیر آن سطوح ادغام می‌شوند.

tolerance_points

کمترین تعداد سطوح جداگانه‌ای که یک گروه باید داشته باشد تا به‌عنوان یک کلاستر ارائه شود. 2 هر جفت سطح هم‌سو را گزارش می‌کند؛ آن را بالا ببرید تا کانفلوئنس قوی‌تری بطلبید.

min_members

لگی که بادبزن از آن ساطع می‌شود — لگ لنگر فیبوناچی یا هر لگ زیگزاگ را سیم کنید. لگ‌های تُنُک (تطبیق الگو) تا آخرین لگ تأییدشده به جلو پر می‌شوند.

قیمت اختیاری هر-کندل که با هر پرتو سنجیده می‌شود — معمولاً close کندل. اگر سیم نشود، گیت‌های بالا/پایین صرفاً خاموش می‌مانند و قیمت پرتوها همچنان جاری است.

price

فن فیبوناچی (بادبزن) همان پرتوهای کلاسیک متاتریدر ۵ را برای یک لگ می‌کشد: خطوط مستقیمی از پیوت ابتدای لگ که از سطوح اصلاحی 38.2 / 50 / 61.8 در انتهای لگ می‌گذرند و به جلو امتداد می‌یابند. قیمتِ هر-کندلِ هر پرتو یک دستگیره قابل سیم‌کشی است و گیت‌های بالا/پایین می‌گویند قیمت کدام سوی پرتو است.

باندلی با گیت اعتبار هر-کندل، جهت لگ، یک قیمت پرتو برای هر اسلات فعال (دستگیره قیمتی قابل سیم‌کشی — با close تقاطع بگیرید یا به TP/SL سفارش بدهید) و گیت‌های above_N / below_N که ورودی اختیاری price را می‌خوانند.

چند پرتو بادبزن کشیده شود، از ۱ تا ۶. پیش‌فرض ۳ همان سه‌گانه کلاسیک متاتریدر ۵ یعنی 38.2 / 50 / 61.8 است؛ شمارش‌های بالاتر امتدادهای 23.6 / 78.6 / 100 را می‌افزایند. فقط fan_count مورد اولِ درصدهای fan_N_pct استفاده می‌شود.

fan_count

درصد اصلاحی که پرتو شماره 0 را لنگر می‌کند: پرتو از end + (start − end) × (pct / 100) در کندل انتهای لگ می‌گذرد (صفر = انتهای لگ، ۱۰۰ = ابتدای آن). پیش‌فرض 38.2.

fan_0_pct

درصد اصلاحی که پرتو شماره 1 را لنگر می‌کند: پرتو از end + (start − end) × (pct / 100) در کندل انتهای لگ می‌گذرد (صفر = انتهای لگ، ۱۰۰ = ابتدای آن). پیش‌فرض 50.

fan_1_pct

درصد اصلاحی که پرتو شماره 2 را لنگر می‌کند: پرتو از end + (start − end) × (pct / 100) در کندل انتهای لگ می‌گذرد (صفر = انتهای لگ، ۱۰۰ = ابتدای آن). پیش‌فرض 61.8.

fan_2_pct

درصد اصلاحی که پرتو شماره 3 را لنگر می‌کند: پرتو از end + (start − end) × (pct / 100) در کندل انتهای لگ می‌گذرد (صفر = انتهای لگ، ۱۰۰ = ابتدای آن). پیش‌فرض 23.6.

fan_3_pct

درصد اصلاحی که پرتو شماره 4 را لنگر می‌کند: پرتو از end + (start − end) × (pct / 100) در کندل انتهای لگ می‌گذرد (صفر = انتهای لگ، ۱۰۰ = ابتدای آن). پیش‌فرض 78.6.

fan_4_pct

درصد اصلاحی که پرتو شماره 5 را لنگر می‌کند: پرتو از end + (start − end) × (pct / 100) در کندل انتهای لگ می‌گذرد (صفر = انتهای لگ، ۱۰۰ = ابتدای آن). پیش‌فرض 100.

fan_5_pct

لِگ سوئینگی که باید ریتریس شود، به‌صورت یک لِگ زیگزاگ (پیوت‌های شروع و پایانش). آن را از یک تشخیص‌دهنده زیگزاگ یا سوئینگ وصل کنید؛ low و high آن، 0 و 1.0 مقیاس OTE را لنگر می‌کنند.

خط قیمت جاری که در برابر ناحیه آزموده می‌شود — معمولاً close کندل. خروجی روی کندل‌هایی که این قیمت درون باند OTE می‌نشیند true می‌شود.

Fibonacci OTE ناحیه «Optimal Trade Entry» در ICT را علامت می‌زند — بخشی از یک پولبک، تقریباً میان ریتریسمنت 62٪ و 79٪، که گفته می‌شود ورودهای پول هوشمند در آن انباشته می‌شوند. همچنین equilibrium‌ یا تعادلِ 50٪ را علامت می‌زند که یک لِگ را به نیمه دیسکانت و نیمه پریمیوم تقسیم می‌کند.

بسته‌ای که باند OTE و equilibrium را توصیف می‌کند به‌علاوه پرچمی برای اینکه آیا قیمت وصل‌شده اکنون درون ناحیه است — پرچم را به یک فیلتر، یا کران‌های ناحیه را به ورود و استاپ یک معامله وصل کنید.

لبه کم‌عمق ناحیه OTE، به‌صورت کسر ریتریسمنت از لِگ — مقدار کلاسیک 0.62 است (پولبک 62٪). قیمت باید دست‌کم تا این اندازه ریتریس کند تا وارد ناحیه شود.

ote_low_pct

مرکز ناحیه OTE — نقطه پُرشدنِ ترجیحی‌اش، معمولاً 0.705 (نقطه میانی 0.62 و 0.79). از آن برای رتبه‌دادن به ورودهایی که عمیق‌ترین در نقطه شیرین می‌افتند استفاده کنید.

ote_mid_pct

لبه عمیق ناحیه OTE، به‌طور کلاسیک 0.79 (پولبک 79٪). فراتر از این، ریتریس بیش‌ازحد عمیق تلقی می‌شود و ستاپ معمولاً باطل می‌گردد.

ote_high_pct

کسری که لِگ را به نیمه دیسکانت (پایین) و نیمه پریمیوم (بالا) تقسیم می‌کند — تقریباً همیشه 0.5. خریدها در دیسکانت و فروش‌ها در پریمیوم ترجیح داده می‌شوند.

equilibrium_pct

یک تلورانس کوچک که گرداگرد لبه‌های ناحیه افزوده می‌شود تا قیمتی که فقط مرز را خط می‌اندازد همچنان درون ثبت شود — جلوی روشن‌وخاموش‌شدنِ پرچم درون‌ناحیه نزدیک 0.62 یا 0.79 را می‌گیرد.

deadband_pct

ایمپالس A→B به‌صورت یک بسته پا — A شروعِ پا و B پایان آن است. در حالت پیش‌فرض leg_plus_point استفاده می‌شود.

پیوت نخست (شروع ضربه) به‌صورت یک بسته زیگزاگ. توسط حالت three_points استفاده می‌شود.

point_a

پیوت دوم (پایان ضربه) به‌صورت یک بسته زیگزاگ. فاصله A→B همان چیزی است که پیش‌بینی می‌شود.

point_b

پیوت پرتاب C — پایان اصلاح در برابر A→B؛ هر هدف روی آن لنگر می‌اندازد. در leg_plus_point و three_points استفاده می‌شود.

point_c

یک قیمت خام برای نقطه A در حالت three_prices.

price_a

یک قیمت خام برای نقطه B در حالت three_prices.

price_b

یک قیمت خام برای نقطه C در حالت three_prices — سطحی که اهداف از آن پیش‌بینی می‌شوند.

price_c

اکستنشن فیبوناچی مبتنی بر روند یک حرکت سه‌نقطه‌ای A-B-C را می‌گیرد و اهداف اکستنشن را فراتر از آن پروجکت می‌کند — سطوح قیمتی مانند 0.618، 1.0 و 1.618 از سوئینگ A→B با اندازه‌گیری از C. این همان ابزاری است که TradingView آن را «Trend-Based Fib Extension» و متاتریدر آن را «Fibonacci Expansion» می‌نامد. معامله‌گران از این‌ها به‌عنوان حد سود و نقاط چرخش محتمل استفاده می‌کنند.

ایمپالس A→B را به‌صورت یک بسته پا به‌علاوه پیوت پرتاب C تأمین می‌کند — همان هندسه سه‌نقطه‌ای با یک سیم کمتر.

A، B و C را به‌صورت بسته‌های پیوت زیگزاگ می‌دهد؛ نود A→B را اندازه می‌گیرد، سپس اهداف نسبتی را از C به جلو پیش‌بینی می‌کند.

A، B و C را به‌جای بسته‌های پیوت به‌صورت اعداد قیمت خام می‌دهد، سپس نردبان پیش‌بینی را از آن مقادیر می‌چیند.

یک بسته از سطوح هدف پیش‌بینی‌شده — هر نسبت جفت‌شده با قیمتی که از C به آن پیش‌بینی می‌شود — آماده استفاده به‌عنوان سطوح حد سود یا به‌عنوان نواحی‌ای برای رصد برگشت‌ها.

نحوه تأمین هندسه A-B-C: ‏‘leg_plus_point’ (یک بسته پا برای A→B به‌علاوه پیوت پرتاب C — پیش‌فرض)، ‘three_points’ (پیوت‌های A، B و C)، یا ‘three_prices’ (قیمت‌های خام A، B و C). اینسپکتور ورودی‌های نامرتبط با حالت انتخابی را خاکستری می‌کند.

چند سطح پیش‌بینی رسم شود، از 1 تا 8. سطوح بیشتر یک نردبان هدف کامل‌تر می‌دهند (مثلاً 0.618، 1.0، 1.618، 2.618) در حالی که سطوح کمتر فقط بسط‌های کلیدی را نگه می‌دارند. فقط `ratio_count` نخستِ مقادیر `ratio_N` استفاده می‌شوند.

ratio_count

مضرب پیش‌بینی 1ام از حرکت A→B، که از C اندازه‌گیری می‌شود. یک مقدار رایج 0.382 است.

ratio_0

مضرب پیش‌بینی 2ام. یک مقدار رایج 0.618 است.

ratio_1

مضرب پیش‌بینی 3ام. 1.0 یعنی حرکت از C برابر فاصله A→B است.

ratio_2

مضرب پیش‌بینی 4ام. بسط طلایی 1.618 هدف کلاسیک است.

ratio_3

مضرب پیش‌بینی 5ام. یک مقدار رایج 2.0 است.

ratio_4

مضرب پیش‌بینی 6ام. یک مقدار رایج 2.618 است.

ratio_5

مضرب پیش‌بینی 7ام، یک بسط عمیق‌تر مانند 3.618.

ratio_6

مضرب پیش‌بینی 8ام، یک بسط دور مانند 4.236.

ratio_7

یک بسته پای سوئینگ (زیگزاگ سقف‌به‌کف یا کف‌به‌سقف) که دو انتهایش سطوح 0٪ و 100٪ را لنگر می‌کنند. در حالت‌های leg (پیش‌فرض)، leg_plus_point و leg_plus_price استفاده می‌شود.

نقطه‌ی پیوتی که قیمتش را نود در برابر نردبان مقایسه می‌کند تا گزارش دهد قیمت اکنون روی کدام سطح است. در leg_plus_point استفاده می‌شود.

test_point

نخستین پیوت لنگر (شروع حرکت) هنگام ساخت سوئینگ از دو نقطه.

دومین پیوت لنگر (پایان حرکت) هنگام ساخت سوئینگ از دو نقطه.

یک خط عددی قیمت خام که در حالت leg_plus_price به‌عنوان پروب استفاده می‌شود (به‌جای یک بسته‌ی test_point).

test_price

قیمت خام برای شروع حرکت در حالت two_prices.

قیمت خام برای پایان حرکت در حالت two_prices.

اصلاح فیبوناچی نردبانی از سطوح افقی قیمت را روی یک حرکت سوئینگ («پا») می‌کشد — ابزار استاندارد دونقطه‌ای: تنها لنگرهای آن شروع و پایان سوئینگ است. معامله‌گران این سطوح — مانند 0.382، 0.5 و 0.618 — را جاهایی می‌دانند که پول‌بک اغلب در آن‌ها متوقف می‌شود و روند ادامه می‌یابد.

شکل استاندارد دونقطه‌ای: یک سیم پا هر دو انتهای سوئینگ را حمل می‌کند و گره نردبان را بین آن‌ها می‌کشد — چیز دیگری برای سیم‌کشی نیست.

سوئینگ را از دو نقطه پیوت (A = شروع، B = پایان) می‌سازد نه از یک بسته پا، تا هر دو انتها را صریح کنترل کنید.

سوئینگ را از دو عدد قیمت خام — price_a و price_b — بدون هیچ بسته‌ای تعریف می‌کند.

نردبان را روی یک بسته‌ی لگ لنگر می‌اندازد و قیمت کنونی را از یک نقطه‌ی آزمون می‌خواند تا نود بتواند بگوید قیمت روی کدام سطح نشسته است.

روی یک بسته‌ی لگ لنگر می‌اندازد اما مقدار پروب را به‌جای یک نقطه‌ی پیوت، از یک بافر قیمت خام می‌گیرد.

بسته‌ای از سطوح اصلاح محاسبه‌شده — هر نسبت همراه قیمتش — به‌علاوه، در حالت‌های اندازه‌گیری، جایگاه نقطه آزمایش نسبت به آن‌ها (`test_pct`)، آماده برای آزمون مجاورت، ورود یا حد.

نحوه تأمین سوئینگ. شکل‌های استاندارد دونقطه‌ای: ‘leg’ (یک بسته پا — پیش‌فرض)، ‘two_points’ (پیوت‌های A و B)، ‘two_prices’ (قیمت‌های خام A و B). شکل‌های اندازه‌گیری: ‘leg_plus_point’ / ‘leg_plus_price’ یک نقطه آزمایش اضافه می‌کنند و درصد اصلاح آن را به‌صورت test_pct گزارش می‌دهند. اینسپکتور ورودی‌های نامرتبط با حالت انتخابی را خاکستری می‌کند.

چند سطح فیبوناچی رسم شود، از 1 تا 12. سطوح بیشتر (مثلاً افزودن 0.236 و 0.786 به هسته‌ی 0.382 / 0.5 / 0.618) اهداف پولبک ریزتری می‌دهند اما نردبانی شلوغ‌تر؛ سطوح کمتر آن را روی نواحی کلیدی متمرکز نگه می‌دارد. فقط `level_count` نسبت اول از `level_N_pct` استفاده می‌شوند.

level_count

نسبت سطح اول، به‌عنوان کسری از لگ (0.0 یعنی نقطه‌ی شروع لگ). پیش‌فرض کلاسیک 0.0 است.

level_0_pct

نسبت سطح دوم. یک مقدار رایج 0.236 است.

level_1_pct

نسبت سطح سوم. یک مقدار رایج 0.382 است.

level_2_pct

نسبت سطح چهارم. یک مقدار رایج 0.5 است (اصلاح نیمه‌راه).

level_3_pct

نسبت سطح پنجم. اصلاح «طلایی» 0.618 مقدار معمول است.

level_4_pct

نسبت سطح ششم. یک مقدار رایج 0.786 است.

level_5_pct

نسبت سطح هفتم، معمولاً 1.0 (نقطه‌ی پایانی دور لگ، یک اصلاح کامل).

level_6_pct

نسبت سطح هشتم. اغلب یک گسترش فراتر از لگ مانند 1.272.

level_7_pct

نسبت سطح نهم. یک مقدار گسترش رایج 1.414 است.

level_8_pct

نسبت سطح دهم. یک مقدار گسترش رایج 1.618 است.

level_9_pct

نسبت سطح یازدهم، مثلاً یک گسترش عمیق‌تر مانند 2.0.

level_10_pct

نسبت سطح دوازدهم، مثلاً یک گسترش دور مانند 2.618.

level_11_pct

لگی که بازه کندلی‌اش واحد را می‌سازد — کندل ابتدایش خط صفر است و طولش یک واحد. لگ‌های تُنُک تا آخرین لگ تأییدشده به جلو پر می‌شوند.

نواحی زمانی فیبوناچی «کِی» را نشانه می‌گذارد، نه «کجا» را: بازه کندلیِ یک لگ را واحد می‌گیرد و خطوط عمودی زمان را در مضارب فیبوناچی آن (۰، ۱، ۲، ۳، ۵، ۸، ۱۳، …) می‌اندازد؛ سپس می‌گوید کندل جاری روی خط است یا نه، در کدام ناحیه است و خط بعدی چقدر فاصله دارد.

باندلی با گیت اعتبار هر-کندل، پالس in_zone، شاخص ناحیه جاری و جای کندلیِ خط بعدی به‌همراه فاصله کندلی تا آن (هر دو صفرند وقتی لگ تعریف نشده یا نردبان متناهی تمام شده — روی valid گیت کنید).

چند خط زمانی تصویر شود، از ۲ تا ۱۶. پیش‌فرض ۱۱ همان نردبان متاتریدر ۵ است: ۰، ۱، ۲، ۳، ۵، ۸، ۱۳، ۲۱، ۳۴، ۵۵، ۸۹. پس از آخرین خط، خروجی‌های ناحیه بعدی صفرِ نگهبان می‌خوانند.

zone_count

نیم‌پهنای پنجره in_zone برحسب کندل: کندلی که در این فاصله از نزدیک‌ترین خط باشد روشن می‌شود. صفر = فقط خودِ کندل‌های خط.

tolerance_bars

leg سوئینگی که جعبه روی آن ساخته می‌شود — یک بسته zigzag که پیوت‌های شروع و پایانش شبکه را لنگر می‌اندازند و اندازه و جهت آن را تنظیم می‌کنند.

Gann Box یک شبکه از تقسیم‌های متناسب قیمت-و-زمان را روی یک leg سوئینگ انتخابی روی‌هم می‌اندازد. خطوط افقی سطوح نسبت Gann از محدوده leg را نشانه‌گذاری می‌کنند؛ آن‌ها با هم نقشه‌برداری می‌کنند که قیمت ممکن است در کجای حرکت حمایت، مقاومت یا نقاط‌چرخش پیدا کند.

بسته‌ای که Gann box را توصیف می‌کند — شبکه لنگرشده و سطوح نسبت فرافکنی‌شده‌اش روی leg، آماده برای خواندن به‌عنوان خطوط حمایت/مقاومت.

چند نسبت تقسیم فعال هستند، از 1 تا 13. فقط ratio_0 تا ratio_(ratio_count−1) به‌عنوان سطوح شبکه فرافکنی می‌شوند؛ بقیه جایگاه‌های نسبت نادیده گرفته می‌شوند. نسبت‌های بیشتر یک شبکه متراکم‌تر با تقسیم‌های ریزتر می‌سازند.

اولین نسبت تقسیم — کسری از محدوده leg که به‌عنوان یک سطح افقی شبکه فرافکنی می‌شود (مثلاً 0.25 سطح چهارک را نشانه‌گذاری می‌کند).

دومین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 2.

سومین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 3.

چهارمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 4.

پنجمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 5.

ششمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 6.

هفتمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 7.

هشتمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 8.

نهمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 9.

ratio_8

دهمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 10.

ratio_9

یازدهمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 11.

ratio_10

دوازدهمین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count ≥ 12.

ratio_11

سیزدهمین و آخرین نسبت تقسیم، فعال وقتی ratio_count برابر 13 است (بیشینه).

ratio_12

طول دایره‌البروجی سیاره برحسب درجه (0–360)، به‌عنوان یک مقدار واحد — معمولاً از یک ابزار نجومی/ephemeris برای زمان کندل گرفته می‌شود.

longitude

Longitude to Price موقعیت یک سیاره در آسمان (طول دایره‌البروجی آن، یک زاویه 0–360°) را به یک سطح قیمتی روی چارت تبدیل می‌کند. این ابزار پل برای روش‌های نجومی خط-سیاره‌ای و سبک-Gann است که «سیاره کجاست» را به «به چه قیمتی نگاشت می‌شود» تبدیل می‌کند.

یک سطح قیمتی واحد — قیمتی که طول سیاره تحت مقیاس، آفست و لنگر انتخابی به آن نگاشت می‌شود.

یک درجه طول چقدر قیمت می‌ارزد — مقیاس تبدیل. بزرگ‌تر چرخه 360° را روی یک محدوده قیمتی پهن‌تر پخش می‌کند؛ آن را طوری تنظیم می‌کنید که یک دور کامل سیاره یک برش معنادار از محدوده ابزار را در بر بگیرد.

Number

ورودی‌ها

خروجی‌ها

چگونه کار می‌کند

پیکربندی

اتصال به

مثال‌ها

اشتباهات رایج

همچنین ببینید